خلاصه ای جامع از نکات مهم «مدنی ۷»

قراردادهای معین و غیرمعین:

•عقد یا قراردادهای معین یکی از انواع عقود در قانون مدنی هستند که طرفین برای انجام عقد، شرایط دقیق و معینی را تعیین می‌کنند؛ در عقد معین، از عباراتی مانند “بهای معین”، “تاریخ تحویل معین” و “موضوع معین” استفاده می‌شود(همانند عقد بیع، اجاره، صلح و …).

•عقد یا قراردادهای غیرمعین، قراردادهایی هستند که در قانون، عنوان و شکل به خصوصی ندارند؛ به عبارتی، کلیه قراردادهای خصوصی میان افراد، در صورتی که شرایط صحت عمومی قراردادها، در آن ها رعایت گردد و مخالف شرع و قوانین آمره نباشند، عقد نامعین هستند «اصل آزادی اراده»

شرایط اساسی صحت معامله (ماده ۱۹۰ قانون مدنی):

۱) قصد و رضا
۲) اهلیت
۳) موضوع معین و مشروع
۴) جهت مشروع

بطلان عقد:

فقدان هر یک از شرایط اساسی ماده ۱۹۰ باعث بطلان و بی‌اثر بودن کامل عقد می‌شود.

اهلیت:

برای انجام معامله، بلوغ، عقل و رشد لازم است. صغیر ممیز با اجازه ولی می‌تواند معامله کند.

قصد و رضا:

فقدان قصد = عقد باطل
فقدان رضا (اکراه، اشتباه، فریب) = عقد قابل ابطال
*اکراه باید خوف عقلایی از ضرر شدید ایجاد کند.

اشتباه مؤثر:

فقط اشتباه در نوع معامله، موضوع معامله یا شخصیت طرف (در مواردی که شخصیت علت عقد است) اثر دارد و می‌تواند موجب بطلان یا عدم نفوذ شود.

تدلیس (فریب):

فریب عمدی برای ترغیب طرف به معامله، موجب ایجاد خیار تدلیس برای طرف متضرر است.

شروط ضمن عقد:

سه نوع است:
– شرط صفت
– شرط فعل
– شرط نتیجه
*باید مشروع، ممکن و دارای نفع عقلایی باشد.

فسخ قرارداد (خیارات):

برهم زدن قرارداد با استناد به خیاراتی مانند عیب، تدلیس، غبن، شرط و… نیازمند اعلام فسخ است.

خیار شرط:

برای یکی از طرفین یا هر دو، حق فسخ تا مدت معین ایجاد می‌شود.

خیارات مهم(تدلیس، غبن، عیب):

در صورت فریب، زیان فاحش یا وجود عیب در مبیع، متضرر حق فسخ دارد.

تعهد به نفع شخص ثالث:

عقد ممکن است به نفع ثالث باشد؛ ثالث با قبول می‌تواند حق مطالبه پیدا کند.

انتقال قرارداد:

حقوق و تعهدات قرارداد قابل انتقال است، مگر اینکه منع شده باشد.

اثر نسبی قراردادها:

قرارداد تنها نسبت به طرفین و قائم‌مقام آنها اثر دارد.

عقد لازم و جایز:

•عقد لازم جز با رضایت طرفین یا دلیل قانونی منحل نمی‌شود.
•عقد جایز (مثل وکالت) قابل فسخ است«هریک از طرفین، هرزمان که بخواهد میتواند عقد را فسخ کند.»

تبدیل تعهد (بند اول ماده ۲۹۲):

ممکن است موضوع، شخص یا سبب تعهد با توافق تغییر یابد.
«مثال: متعهد و متعهدله با توافق یکدیگر تعهد اصلی را به تعهد جدیدی که جایگزین آن باشد، تبدیل نمایند. در این صورت، تعهد اصلی ساقط و متعهد نسبت به آن بری می‌شود.»

ضمانت اجرای عدم انجام تعهد:

شامل الزام به اجرا، فسخ و مطالبه خسارت است.

اصل لزوم قراردادها:

اصل بر الزام‌آور بودن قرارداد است؛ مگر خلاف آن با نص قانونی یا تراضی ثابت شود.

⚖️دادجو ؛ قلب تپنده حقوق ایران…